آبي تر از آنيم كه بيرنگ بميريم

   از شيشه نبوديم كه از سنگ بميريم

                                   تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبيم

  شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميريم  

                         ظيافت هاي عاشق را خوشا بخشش ، خوشا ايثار

                                        چرا ياران نميدانند كه من درياي پردردم

                                     به ظاهر گرچه مي خندم، درون تكه يخي سردم

                                         فغان ازرنج وتنهايي ،غريب اين زمان بودم

                                     به چشمم بسته بود اين قلب ، آگاه مي شود هردم

                                     نمي دانم كه از ظلمت كسي سودي به در برده

                                        كه در گرداب بي رحمي سكوت تلخ نامردم

                                       خدايا مسكنم دل بود ، آن هم در به در گرديد

                                     دورنگان را هلاكت ده از اين دوران دل سردم

                                      پر از يكرنگي وخالص  ، پراز فرياد گريانم

                                       بيگانه رفتيم اندر قعر ، پروا را به در كردم

                                          خدايا پرتو نوري درون قلب تاريكم

                                        اميد وسرپناهي ده كه يارب باز برگردم

                                     قريب چشم ودل خوردم ، اسير خانه بر دوشي

                          شدم آواره بي كس ، از آن دوران سفر كردم

 سكوتم را به باران هديه كردم

                              تمام زندگي را گريه كردم

                            نبودي در فراق شانه هايت

   به هر خاكي رسيدم تكيه كردم

 سلام به  دوستان همیشگی من

دلم برای همتون تنگ شده بود

حدود دو ماه از شما دور بودم به خاطر امتحاناتم  اما دوباره  *سوگند*  برگشت!

-------------------------------------------------------------------------------

 از شما که تو اين مدت  منو تنها نذاشتین هزاران بار تشکر مي کنم.

-------------------------------------------------------------------------------

وبلاگ رو آپ می کنم با شادي و سرور به خاطر همه كساني كه دوستشون دارم ...

چشم هایم خسته است

چشم هایم خسته است

 تو اگه پرنده باشی چشای من آسمونه 

راز پر کشیدنت رو کسی جز من نمیدونه

واسه من سخت که بی تو بنویسم مشق پرواز

با صدای ساز خسته  تر کنم گلوی آواز

من و تو گرچه اسیریم حیفه از غصه بمیریم

بیا تا آخر دنیا بشینیم و پر نگیریم

جای پر زدن زمین نیست توی قلب آسمونه

قصه ی مرگ و جدایی تو کتابا جا میمونه

نگو عمرمون تموم شد

بعد از این دیگه غمی نیست

بیا فردا رو بسازیم

اینکه فرصت کمی نیست

اشک پاکتو نگهدار واسه غسل تن پرواز

زنده کن صدای ساز و که رسیده وقت آغاز

 تقدیم به رکسانای عزیزم

              تولدت مبارک باشه

تولد داداشم وای که چه قدر خوشحالم

یه جشن کوچولو براش گرفتیم که خیلی بیادماندنی بود 

داداشی تولدت مبارک باشه.... عزیزکم  به قد یه دنیا دوست دارم

اینم چند تا عکس از تولد داداش کوچولوم

      در چشم من برای شما هیچ خواب نیست

    سخت است انتظار مرا هیچ تاب نیست

  این هفته هم گذشت تو از ره نیامدی

 حرفی که از ورود شما در کتاب نیست

گفتند جمعه ها تو نظر می کنی به ما

     این جمعه هم گذشت وما را خطاب نیست  

     من خواب دیده ام که تو از راه می رسی

این خواب خوب زایده التهاب نیست

می خوانمت درون نماز همیشه وقت

هرگز دلی شبیه دل من کباب نیست

روزی تو می رسی همه جا داد می زنند

آن روز خواهشی که بدون جواب نیست 

  برگرفته از کتاب«شکوفه های دلتنگی» هوشنگ بهداروند

سلام سلام سلام !!!!!!!!

به همه ی دوستانی که در این راه من رو یاری کردن به خصوص رکسانا وآقای دهقان  عزیز

امروز می خوام یه شاعر جدید وجوان  رو به شما معرفی کنم من که واقعا از شعراش خوشم میاد واز خوندنشون لذت می برم وامید است که شما هم پس از خواندن اشعارش حس خوبی به شما دست بده

هوشنگ بهداروند فرزند حاج قربانعلی بهداروند از ایل بزرگ بختیاری طایفه ی آل جمالی در دوازدهم شهریور ماه وسال ۱۳۵۶در شهرستان دزفول استان خوزستان متولد شد وتحصیلات ابتدایی وراهنمایی خود را در مدارس شهرک چمران ومتوسطه را در شهرستان شوشتر سپری کردودر سال ۱۳۷۹در رشته زبان ادبیات فارسی لیسانس گرفت وهم اکنون در دبیرستان های شوشتر ونهضت سواد آموزی شهرستان گتوند مشغول به کار می باشد .از بیست سالگی به لطف وعنایت الهی شعر به ایشان روی آوردوآن را به عنوان همنشین جدی خود گرفت .

آثار وی در زمینه شعر وداستان ومقاله ادبی در مطبوعات مختلف کشور به چاپ رسیده است وی در بیشتر قالب های شعری طبع آزمایی کرده ودر سال ۱۳۸۳شاهد یک مجموعه شعر از او با «نام شکوفه ها ی دلتنگی» بودیم ودر سال ۱۳۸۵آثار دیگری به نام «بخوان به نیت باران » است

دوستان خوبی  که لطف می کنند وبه من سر می زنند یادشون نره که نظر بدن !!!!!!

غزلی رنگ آب دریا نیست

ببخش اگر غزلم رنگ آب دریا نیست

خدا ز پشت کلامم چو شیشه پیدا نیست

ببخش اگر که ردیف شکسته غزلم

به چشم ذوق لطیف تو هیچ زیبا نیست

ببخش اگر غزلم مثل مشق کودکی ام

پر از ترانه باران وآب وبابا نیست

اگر تو لهجه درد مرا نمی فهمی

ببخش لهجه ی درد دلم از اینجا نیست

               بر گرفته از کتاب«بخوان به نیت باران » از هوشنگ بهداروند  

رهگذر آرام از ره می گذشت

 به خدا سوگند!

 که دیوانه عاقلترین

 وعاقلان عاجزانی آراسته به تظاهر

 عاقلان

 - همان لاشخوران انسانیت

- همان عالمان سخنور مست

- همان مبدعان منطق کذب

- همان جماعت بیگانه از ذات حق

 ودیوانه

آه اگر راهی به دریاییم بود